89. เกษตรอินทรีย์ จึงจะแก้ปัญหาหิวโหย ขาดอาหาร จากเกษตรอุตสาหกรรมได้

Our Hunger Games

เกมส์ความหิวโหยของเรา

by Vandana Shiva

โดย วันทนา ศิวะ

Hunger and malnutrition are man-made. They are hardwired in the design of the industrial, chemical model of agriculture. But just as hunger is created by design, healthy and nutritious food for all can also be designed, through food democracy.

ความหิวโหยและการขาดสารอาหารเป็นประดิษฐกรรมของมนุษย์.   มันถูกฝังตัวอยู่ในการออกแบบของเกษตรกรรมที่มีต้นแบบของอุตสาหกรรมและเคมี.   แต่ก็เหมือนกับการที่ความหิวโหยถูกสรรค์สร้างด้วยการออกแบบ, อาหารเพื่อสุขภาพเพื่อทุกคน ก็สามารถจะออกแบบได้ด้วยกระบวนการประชาธิปไตยด้านอาหาร.

We are repeatedly told that we will starve without chemical fertilisers. However, chemical fertilisers, which are essentially poison, undermine food security by destroying the fertility of soil by killing the biodiversity of soil organisms, friendly insects that control pests and pollinators like bees and butterflies necessary for plant reproduction and food production.

พวกเราถูกกรอกหูซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า เราจะอดตายกันหากปราศจากปุ๋ยเคมี.   แต่ปุ๋ยเคมี, ซึ่งโดยเนื้อแท้ เป็นยาพิษ, ได้กัดเซาะความมั่นคงทางอาหาร ด้วยการทำลายความอุดมสมบูรณ์ของดิน ด้วยการฆ่าความหลากหลายของจุลชีพในดิน, แมลงที่เป็นมิตร ที่ทำหน้าที่กำจัดแมลงบ่อนทำลาย, ผึ้งที่ทำหน้าที่ผสมเกสร และ ผีเสื้อที่จำเป็นสำหรับการสืบสายพันธุ์ของพืช และการผลิตอาหาร.

Industrial production has led to a severe ecological and social crisis. To ensure the supply of healthy food, we must move towards agro-ecological and sustainable systems of food production that work with nature and not against her. That is what movements that promote biodiversity conservation, like our NGO Navdanya, are designing on the ground.

การผลิตภาคอุตสาหกรรมได้นำไปสู่วิกฤตนิเวศและสังคมร้ายแรง.   เพื่อให้มั่นใจว่า จะมีอาหารที่ดีต่อสุขภาพเพียงพอ, เราจะต้องมุ่งไปสู่ระบบการผลิตอาหารด้วยเกษตรเชิงนิเวศ และยั่งยืน ที่ทำงานกับธรรมชาติ และไม่ใช่ขัดแย้งกับท่าน.   นี่คือ ขบวนการที่ส่งเสริมการอนุรักษ์ความหลากหลายทางชีวภาพ, เช่น เอ็นจีโอ นวธัญญะ ของเรา, กำลังออกแบบบนพื้นดิน.

Industrialisation of agriculture creates hunger and malnutrition, and yet further industrialisation of food systems are offered as solution to the crisis. In the Indian context, agriculture, food and nutrition are seen independent of each other, even though what food is grown and how it is grown determines its nutritional value. It also determines distribution patterns and entitlements. If we grow millets and pulses, we will have more nutrition per capita. If we grow food by using chemicals, we are growing monocultures — this means that we will have less nutrition per acre, per capita. If we grow food ecologically, with internal inputs, more food will stay with the farming household and there will be less malnutrition among rural children.

การทำให้เกษตรกรรมเป็นอุตสาหกรรม สร้างความหิวโหยและทุโภชนาการ, ถึงกระนั้น การทำให้ระบบอาหารเป็นอุตสาหกรรม ก็ถูกนำเสนอให้เป็นทางออกจากวิกฤตดังกล่าว.   ในบริบทของอินเดีย, เกษตรกรรม, อาหารและโภชนาการ ถูกมองว่า เป็นอิสระแยกจากกัน, แม้ว่า การปลูกอาหารอะไร และ ถูกปลูกด้วยวิธีใด เป็นเครื่องตัดสิน คุณค่าทางโภชนาการของมัน.   มันยังตัดสินแบบแผนการกระจาย และการมีสิทธิ์.   หากเราปลูกข้าวฟ่าง และถั่ว, เราจะได้สารอาหารมากขึ้นต่อหัว.   หากเราปลูกพืชด้วยการใช้สารเคมี, เราก็ปลูกพืชเชิงเดี่ยว—นี่หมายความว่า เราจะได้สารอาหารน้อยลงต่อเอเคอร์ ต่อหัว.   หากเราปลูกอาหารที่สอดคล้องกับนิเวศ, ที่ใช้วัสดุภายใน, อาหารจะอยู่กับครอบครัวเกษตรกรมากขึ้น และการขาดอาหารในหมู่เด็กชนบทก็จะน้อยลงด้วย.

Our agriculture policy focuses on increasing yields of individual crops and not on the output of the food system and its nutritional value. The food security system — based on the public distribution system — does not address issues of nutrition and quality of food, and nutritional programmes are divorced from both agriculture and food security.

นโยบายเกษตรของเรา มุ่งที่การเพิ่มผลผลิตของพืชแต่ละชนิด และไม่ใช่ผลลัพธ์ในรูประบบอาหารและคุณค่าทางโภชนาการของมัน.   ระบบความมั่นคงทางอาหาร—บนฐานของระบบการกระจายสาธารณะ—ไม่ได้แตะประเด็นโภชนาการและคุณภาพของอาหาร, และโปรแกมโภชนาการ ก็ห่างร้างจากทั้งเกษตรกรรม และความมั่นคงทางอาหาร.

Wherever chemicals and commercial seeds have spread, farmers are in debt.

The agrarian crisis, the food crisis and the nutrition and health crisis are intimately connected. They need to be addressed together. The objective of agriculture policy cannot be based on promoting industrial processing of food. The chemicalisation of agriculture and food are recipes for “denutrification”. They cannot solve the problem of hunger and malnutrition. The solution to malnutrition begins with the soil.

วิกฤตเกษตรกร, วิกฤตอาหาร และวิกฤตโภชนาการและสุขภาพ ล้วนเกี่ยวโยงกันอย่างแนบแน่น.   มันต้องถูกแก้ไขไปด้วยกัน.  วัตถุประสงค์ของนโยบายเกษตร ไม่สามารถจะตั้งอยู่บนฐานการส่งเสริมอุตสาหกรรมแปรรูปอาหาร.   การทำให้เกษตรและอาหารเป็นกระบวนการทางเคมี เป็นสูตร เพื่อ “ทำลายสารอาหาร”.   มันไม่สามารถแก้ปัญหาความหิวโหยและทุโภชนาการ.   ทางแก้ไขทุโภชนาการเริ่มต้นที่ดิน.

Industrial agriculture, sold as the Green Revolution and the second Green Revolution to Third World countries, is chemical-intensive, capital-intensive and fossil fuel-intensive. It must, by its very structure, push farmers into debt and indebted farmers off the land. In poor countries, farmers trapped in debt for buying costly chemicals and non-renewable seeds, sell the food they grow to pay back debt. That is why hunger today is a rural phenomenon. Wherever chemicals and commercial seeds have spread, farmers are in debt. They lose entitlement to their own produce and hence get trapped in poverty and hunger.

เกษตรอุตสาหกรรม, ดังที่ถูกขายเป็น ปฏิวัติเขียว และ การปฏิวัติเขียวระลอกที่สองแก่ประเทศโลกที่สาม, จะใช้เคมีเข้มข้น, ทุนเข้มข้น และเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์เข้มข้น.   ด้วยโครงสร้างของมัน, มันจะต้องผลักดันให้ชาวนาเป็นหนี้ และชาวนาที่ติดหนี้ให้ออกจากผืนดินของพวกเขา.   ในประเทศยากจน, ชาวนาติดหล่มหนี้ เพราะซื้อปุ๋ยเคมีราคาแพง และเมล็ดที่ใช้ใหม่ไม่ได้, แล้วขายอาหารที่พวกเขาปลูก เพียงเพื่อจ่ายล้างหนี้.    นี่คือสาเหตุว่า ทำไม ความหิวโหยทุกวันนี้ เป็นปรากฏการณ์ในชนบท.   ที่ใดที่เคมีภัณฑ์ และเมล็ดพาณิชย์ แพร่ไปถึง, ชาวนาล้วนติดหนี้.   พวกเขาสูญกรรมสิทธิ์ในผลผลิตที่ตนเพาะปลูกมา แล้วก็ติดกับดักของความยากจนและหิวโหย.

Industrial chemical agriculture also creates hunger by displacing and destroying the biodiversity, which provides nutrition. The Green Revolution displaced pulses, an important source of proteins, as well as oilseeds, thus reducing nutrition per acre. Monocultures do not produce more food and nutrition. They take up more chemicals and fossil fuels, and hence are profitable for agrochemical companies and oil companies. They produce higher yields of individual commodities but a lower output of food and nutrition.

เกษตรเคมีอุตสาหกรรม ยังสร้างความหิวโหยด้วยการเบียดขับและทำลายความหลากหลายทางชีวภาพ, ซึ่งเป็นผู้ให้สารอาหาร.   ปฏิวัติเขียว ได้เบียดที่ถั่ว, ซึ่งเป็นแหล่งโปรตีนที่สำคัญ, ตลอดจนเมล็ดน้ำมัน, ผลคือ ลดสารอาหารต่อเอเคอร์.   พืชเชิงเดี่ยวไม่ได้ผลิตอาหารและสารอาหารมากขึ้น.  มันใช้สารเคมีและเชื้อเพลิงซากดึกดำบรรพ์มากขึ้น, ด้วยเหตุนี้ จึงทำให้บริษัทเกษตรเคมีภัณฑ์และบริษัทน้ำมัน มีกำไรมากขึ้น.   มันให้ผลผลิตสูงสำหรับสินค้าแต่ละชนิด แต่ให้ผลลัพธ์ทางอาหารและสารอาหารลดลง.

Industrial chemical agriculture’s measures of productivity focus on labour as the major input while externalising many energy and resource inputs. This biased productivity pushes farmers off the land and replaces them with chemicals and machines, which in turn contribute to greenhouse gases and climate change. Further, industrial agriculture focuses on producing a single crop that can be globally traded as a commodity. The focus on “yield” of individual commodities creates what I call a “monoculture of the mind”. The promotion of so-called high-yield crops leads to the destruction of biodiversity.

มาตรวัดผลิตภาพของเกษตรเคมีอุตสาหกรรม มุ่งเน้นที่แรงงาน ว่าเป็นวัตถุดิบ ในขณะที่ทำให้พลังงานและทรัพยากรที่เป็นวัตถุดิบอื่นๆ ดูเป็นของไกลตัว.   ผลิตภาพที่ลำเอียงเช่นนี้ ผลักดันให้ชาวนาต้องละทิ้งที่ดิน และถูกแทนที่ด้วยเคมีภัณฑ์และเครื่องจักร, ซึ่งเป็นตัวการในการปล่อยก๊าซเรือนกระจก และภูมิอากาศผันผวน.   ยิ่งกว่านั้น, เกษตรอุตสาหกรรม เน้นที่ผลิตพืชเชิงเดี่ยว ที่สามารถจะค้าเป็นสินค้าทั่วโลก.   การเน้นที่ “ผลลัพธ์” ของสินค้าแต่ละชนิดได้สร้างสิ่งที่ฉันเรียกว่า “จิตใจเชิงเดี่ยว”.   การส่งเสริม สิ่งที่เรียกว่า พืชผลิตภาพสูง ได้นำความหายนะมาสู่ความหลากหลายทางชีวภาพ.

Biodiverse systems have higher output than monocultures, that is why organic farming is more beneficial for farmers and the earth than chemical farming.

Industrial chemical agriculture also causes hunger and malnutrition by robbing crops of nutrients. Industrially produced food is nutritionally empty but loaded with chemicals and toxins. Nutrition in food comes from the nutrients in the soil. Industrial agriculture, based on the NPK mentality of synthetic nitrogen, phosphorous and potassium-based fertilisers, lead to depletion of vital micro-nutrients and trace elements such as magnesium, zinc, calcium, iron.

เกษตรเคมีอุตสาหกรรมยังเป็นต้นเหตุของความหิวโหยและทุโภชนาการ ด้วยการขโมยพืชและสารอาหาร.   อาหารที่ผลิตด้วยกรรมวิธีทางอุตสาหกรรม กลวงในสารอาหาร แต่เต็มไปด้วยสารเคมีและสารพิษ.   สารอาหารในอาหารมาจากแร่ธาตุในดิน.   เกษตรอุตสาหกรรม, ที่ฝังหัวเรื่อง เอ็น พี เค ของปุ๋ยสังเคราะห์ ไนโตรเจน, ฟอสฟอรัส และ โปตัสเซียม, ได้นำไปสู่การสูญหายไปของจุลธาตุอาหารสำคัญ เช่น แมกนีเซียม, สังกะสี, แคลเซียม, เหล็ก.

Biodiverse systems have higher output than monocultures, that is why organic farming is more beneficial for farmers and the earth than chemical farming.

ระบบความหลากหลายทางชีวภาพ อำนวยให้มีผลลัพธ์สูงกว่าเกษตรเชิงเดี่ยว, นี่คือ เหตุผลว่า ทำไม เกษตรอินทรีย์ จึงมีประโยชน์สำหรับชาวนาและผืนพิภพ มากกว่าเกษตรเคมี.

The increase in yields does not translate into more nutrition. In fact, it is leading to malnutrition. To get the required amount of nutrition people need to eat much more food.

ผลผลิตที่มากขึ้น ไม่ได้แปลว่าจะมีสารอาหารมากขึ้นด้วย.  ที่จริง, มันนำไปสู่ทุโภชนาการ.   เพื่อให้ได้สารอาหารมากพอกับความต้องการ คนต้องกินอาหารมากขึ้นมาก.

The most effective and low-cost strategy for addressing hunger and malnutrition is through biodiverse organic farming. It enriches the soil and nutrient-rich soils give us nutrient-rich food.

ยุทธศาสตร์ที่มีประสิทธิภาพและต้นทุนต่ำที่สุด เพื่อแก้ปัญหาความหิวโหยและขาดอาหาร คือ เกษตรอินทรีย์หลากหลาย.   มันทำให้ดินอุดมสมบูรณ์ และดินที่อุดมด้วยธาตุอาหาร ก็จะให้อาหารที่อุดมด้วยสารอาหารแก่เรา.

Earthworm castings, which can amount to four to 36 tons per acre per year, contain five times more nitrogen, seven times more phosphorus, three times more exchangeable magnesium, 11 times more potash and one-and-a-half times more calcium than soil. Their work on the soil promotes the microbial activity essential to the fertility of most soils. Soils rich in micro organisms and earthworms are soils rich in nutrients. Their products, too, are rich in nutrients. On an average, organic food has been found to have 21 per cent more iron, 14 per cent more phosphorous, 78 per cent more chromium, 390 per cent more selenium, 63 per cent more calcium, 70 per cent more boron, 138 per cent more magnesium, 27 per cent more vitamin C and 10-50 per cent more vitamin E and beta-carotene. And the more biodiversity on our farms, the more is the nutrition per acre, at little cost.

การเลี้ยงไส้เดือน, ซึ่งสามารถผลิตได้ถึง 4 - 36 ตันต่อเอเคอร์ ต่อปี, มีไนโตรเจนมากกว่าถึง ห้าเท่า,  ฟอสฟอรัสมากกว่าถึง เจ็ดเท่า, แมกนีเซียมที่แลกเปลี่ยนได้มากกว่าถึง สามเท่า, โปตัสเซียมมากกว่าถึง 11 เท่า และแคลเซียมมากกว่าหนึ่งเท่าครึ่ง เมื่อเทียบกับดิน.   การทำงานของไส้เดือนในดิน เป็นการส่งเสริมกิจกรรมของจุลชีพ ที่ทำให้ดินอุดมสมบูรณ์.  ดินที่ร่ำรวยในจุลินทรีย์ และไส้เดือน เป็นดินที่ร่ำรวยในธาตุอาหาร.   ผลผลิตของมันก็จะร่ำรวยในคุณค่าอาหารด้วย.  โดยเฉลี่ย, พบว่า อาหารอินทรีย์มีเหล็กมากกว่าถึง 21%, ฟอสฟอรัสสูงกว่า 14%, โครเมียมสูงกว่า 78%, เซเลเนียมสูงกว่า 390%, แคลเซียมสูงกว่า 63%,  โบรอนสูงกว่า 70%, แมกนีเซียมสูงกว่า 138%, วิตามินซีสูงกว่า 27%, และวิตามินอีและเบตา-คาโรตีน สูงกว่า 10-15%.  และความหลากหลายทางชีวภาพมากกว่าในที่นาของเรา, สารอาหารมากกว่าต่อเอเคอร์, และต้นทุนเล็กน้อย.

Plants, people and the soil are part of one food web, which is the web of life. The test of good farming is how well it works to increase the health and resilience of the food web.

พืช, มนุษย์ และดิน เป็นส่วนหนึ่งในห่วงโซ่สายใยอาหาร, ซึ่งเป็นโยงใยแห่งชีวิต.  การทดสอบวิธีการทำเกษตรที่ดี คือ มันทำได้ดีแค่ไหนในการเพิ่มสุขภาพและความยืดหยุ่นของโยงใยอาหาร.

© 2012 The Asian Age

Dr. Vandana Shiva is a philosopher, environmental activist and eco feminist. She is the founder/director of Navdanya Research Foundation for Science, Technology, and Ecology. She is author of numerous books including, Soil Not Oil: Environmental Justice in an Age of Climate Crisis; Stolen Harvest: The Hijacking of the Global Food Supply; Earth Democracy: Justice, Sustainability, and Peace; and Staying Alive: Women, Ecology, and Development. Shiva has also served as an adviser to governments in India and abroad as well as NGOs, including the International Forum on Globalization, the Women’s Environment and Development Organization and the Third World Network. She has received numerous awards, including 1993 Right Livelihood Award (Alternative Nobel Prize) and the 2010 Sydney Peace Prize.

ดร.วันทนา ศิวะ เป็นนักปรัชญา, นักรณรงค์สิ่งแวดล้อม และนักสตรีนิยมเชิงนิเวศ.  เธอเป็นผู้ก่อตั้ง/ผู้อำนวยการของ มูลนิธิ การวิจัย นวธัญญะ เพื่อวิทยาศาสตร์, เทคโนโลยี, และนิเวศ.  เธอเขียนหนังสือมากมาย รวมทั้ง “ดินไม่ใช่น้ำมัน: ความเป็นธรรมด้านสิ่งแวดล้อมในยุควิกฤตภูมิอากาศ”, “การเก็บเกี่ยวที่ถูกปล้น: การจี้ปล้นแหล่งอาหารโลก”,  “ประชาธิปไตยพิภพ: ความยุติธรรม, ความยั่งยืน, และสันติภาพ”, และ “การมีชีวิตดำรงอยู่: ผู้หญิง, นิเวศ, และการพัฒนา”.  ศิวะ ได้ปฏิบัติหน้าที่เป็นที่ปรึกษาของรัฐบาลอินเดีย และในต่างประเทศ ตลอดจนเอ็นจีโอ, รวมทั้ง International Forum on Globalization, the Women’s Environment and Development Organization and the Third World Network.  เธอได้รับรางวัลมากมาย, รวมทั้ง รางวัลสัมมาอาชีวะ 1993 (๒๕๓๖) ซึ่งเทียบเคียงกับรางวัลโนเบล, และ รางวัลสันติภาพซิดนีย์ 2010 (๒๕๕๓).

Published on Tuesday, August 28, 2012 by The Asian Age

http://www.commondreams.org/view/2012/08/28-1, 8-29-12

ดรุณีแปล

87. พิสูจน์ “ความสุข” มาจากอะไร

Happiness Comes From Respect, Not Riches

A series of studies shows that wealth doesn’t make us happier—but the respect of others does.

ความสุขมาจากความเคารพ, ไม่ใช่ความร่ำรวย

งานวิจัยชุดแสดงว่า สมบัติพัสถานไม่ได้ทำให้เรามีความสุขมากขึ้น—แต่จากความเคารพของผู้อื่น.

by Stacey Kennelly

โดย สเตซีย์ เคนเนลลีย์

Money really can’t buy happiness, research shows. Instead, a new study suggests, those pursuing a happier life would be smart to sharpen their social skills.

เงินไม่สามารถซื้อความสุขได้, งานวิจัยแสดงให้เห็น.  ผลการศึกษาใหม่แนะว่า, พวกที่แสวงหาชีวิตที่มีความสุขกว่า จะต้องฉลาดพอที่จะพัฒนาทักษะทางสังคม.

 (Jiri Kabele)

                                                                        

In a series of four experiments, researchers found that it is the level of respect and admiration we receive from peers—not overall wealth or success—that more likely predicts happiness. They refer to this level of respect and admiration as our “sociometric status,” (SMS) as opposed to socioeconomic status (SES).

ในการทดลองชุดสี่ครั้ง, นักวิจัยพบว่า ระดับความเคารพและความชื่นชอบที่เราได้รับจากเพื่อนร่วมงานต่างหาก—ไม่ใช่ความมั่งคั่งหรือความสำเร็จ—ที่เป็นตัวทำนายความสุข.   พวกเขากล่าวถึงระดับความเคารพและความชื่นชอบ/นับถือว่าเป็น “สถานภาพเมตริกสังคม” (SMS) ที่ตรงข้ามกับ สถานภาพเศรษฐกิจสังคม (SES).

In one experiment, 80 college students from 14 different student groups rated how much they respected and admired the other people in their group, and how respected and admired they felt themselves; they also answered questions about their family’s income and their own level of happiness.

ในการทดลองหนึ่ง, นักศึกษา 80 คน จากกลุ่มนักศึกษา 14 กลุ่ม ได้ให้คะแนนว่าพวกเขามีความเคารพและชื่นชอบคนอื่นๆ ในกลุ่มของตนมากแค่ไหน, และรู้สึกเคารพและชื่นชอบตัวเองอย่างไร; พวกเขาได้ตอบคำถามเกี่ยวกับรายได้ของครอบครัว และระดับความสุขของตัวเองด้วย.

The results, published in the journal Psychological Science, show that people with higher sociometric status (SMS) reported greater happiness, whereas their socioeconomic status (SES) was not linked to their happiness.

ผลการศึกษา, ตีพิมพ์ในวารสารวิทยาศาสตร์จิตวิทยา, แสดงว่าคนที่มีสถานภาพเมตริกสังคม (SMS) สูงกว่า รายงานว่ามีความสุขมากกว่า, ในขณะที่ สถานภาพเศรษฐกิจสังคม (SES) ของพวกเขาไม่สัมพันธ์กับความสุขของพวกเขาเลย.

In a similar experiment, more than 300 people answered questions about the respect and admiration they received within their friends, family, and work circles. They also reported their personal sense of power in those social circles, and how liked and accepted they felt, along with their income and happiness.

ในการทดลองคล้ายๆ กัน, กว่า 300 คน ได้ตอบคำถามเกี่ยวกับความเคารพนับถือที่พวกเขาได้รับจากเพื่อนฝูง, ครอบครัว, และวงการทำงาน.  พวกเขาได้รายงานเช่นเดียวกันว่า ความรู้สึกส่วนตัวเชิงอำนาจในวงสังคมเหล่านี้, และความรู้สึกว่าตนถูกชื่นชอบและยอมรับ, มาพร้อมกับรายได้และความสุข.

Again, people of high sociometric status were much more likely to be happy than were people of high SES. Through their data analysis, the researchers also found that these people were happier because they felt a greater sense of power and acceptance within their groups.

อีกนั่นแหละที่ผู้คนที่มีสถานภาพเมตริกสังคม (SMS) สูงกว่า มีแนวโน้มที่จะมีความสุขมากกว่าผู้คนที่มีค่า SES สูง.  ด้วยการวิเคราะห์ข้อมูล, นักวิจัยได้พบว่า คนเหล่านี้ก็มีความสุขมากกว่า เพราะพวกเขามีความรู้สึกถึงอำนาจและการได้รับการยอมรับมากกว่าภายในกลุ่มของพวกเขา.

“Where people stand in their local hierarchy matters to their happiness,” they write.

“ตำแหน่งที่คนยืนอยู่ในลำดับชั้นของท้องถิ่นของตน  มีความสำคัญต่อความสุขของพวกเขา,” พวกเขาเขียนในรายงาน.

But does feeling respected and admired actually cause people to be feel happier—or could it be that people admire peers who project happiness?

แต่ความรู้สึกที่ว่าได้รับความเคารพและนับถือ แท้จริงแล้ว เป็นปัจจัยทำให้คนรู้สึกเป็นสุขมากขึ้น—หรือเป็นเพราะคนที่ชื่นชอบเพื่อนของตัวนั่นแหละ เป็นคนสะท้อนความสุข?

The researchers addressed that question in two additional experiments. In one, they manipulated people’s sense of status by asking them to compare themselves to people who were much more or much less respected and admired than they were. Other participants had to compare themselves to people who had much more or much less wealth, education, and professional success. Then all participants had to think about how their “similarities and differences” might come into play if they were to interact with these imaginary others.

นักวิจัยตอบคำถามนั้นด้วยการทดลองอีกสองราย.  ในรายแรก, พวกเขาทดสอบความรู้สึกเกี่ยวกับสถานภาพของคนด้วยการบอกให้พวกเขาเปรียบเทียบตัวเองกับคนที่เขาเคารพและชื่นชอบมากกว่า หรือน้อยกว่าตัวของเขาเอง.   ผู้เข้าร่วมคนอื่น ได้เปรียบเทียบตัวเองกับคนที่ร่ำรวย, มีการศึกษา, และความสำเร็จในวิชาชีพ มากกว่า หรือน้อยกว่าตัวของเขาเอง.   จากนั้น ผู้เข้าร่วมทั้งหมดต้องคิดว่า “ความเหมือนและความต่าง” ของพวกเขา จะออกมาในรูปใด หากพวกเขาต้องมีปฏิสัมพันธ์กับคนอื่นในจินตภาพเหล่านั้น.

In this case, people temporarily made to feel like they were of higher sociometric status were happier than people made to feel like they were of lower sociometric status, regardless of their actual status outside of the experiment. By contrast, people made to feel like they had high socioeconomic status were not happier than people made to feel like they had low SES. The results strongly suggest that feeling respected and admired can actually cause our happiness to increase, whereas feeling wealthy (without also feeling respected) doesn’t carry the same effect.

ในกรณีนี้, คนถูกทำให้รู้สึกชั่วคราว ประหนึ่งว่าพวกเขาอยู่ในสถานภาพเมตริกสังคมสูงกว่า มีความสุขมากกว่า คนที่ถูกทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขาอยู่ในสถานภาพเมตริกสังคมต่ำกว่า, ไม่ว่าสถานภาพแท้จริงของพวกเขานอกวงทดลองนี้จะเป็นอย่างไร.   ในทางตรงข้าม, คนถูกทำให้รู้สึกประหนึ่งว่าพวกเขามีสถานภาพเศรษฐกิจสังคมสูงกว่า ไม่ได้มีความสุขมากกว่า คนที่ถูกทำให้รู้สึกเหมือนกับว่าพวกเขามีสถานภาพเศรษฐกิจสังคมต่ำ.  ผลการศึกษานี้แนะอย่างแข็งขันว่า ความรู้สึกว่าได้รับความเคารพและชื่นชอบ สามารถเป็นเหตุให้ความสุขของเราเพิ่มขึ้น, ในขณะที่ความรู้สึกว่าร่ำรวย (ปราศจากรู้สึกได้รับความเคารพ) ไม่ได้ทำให้เกิดผลกระทบอย่างเดียวกัน.

In the final part of the study, the researchers tracked 156 MBA students, following them from shortly before their business school graduation through nine months after graduation. For many of these students, their graduation brought a change in sociometric status—someone admired on campus, for instance, could be disrespected at his or her post-graduate job, even if his or her income went up.

ในตอนท้ายสุดของการศึกษา, นักวิจัยตามรอย นักศึกษาปริญญาโทบริหารธุรกิจ 156 คน, ด้วยการติดตามพวกเขาก่อนที่จะสำเร็จการศึกษาจนถึงเก้าเดือนหลังจากได้รับปริญญา.  สำหรับนักศึกษาเหล่านี้, การสำเร็จการศึกษาได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในสถานภาพเมตริกสังคม—เช่น บางคนที่เคยได้รับความชื่นชอบในรั้วมหาวิทยาลัย อาจจะไม่ได้รับความเคารพในงานหลังเรียนจบ, แม้ว่ารายได้จะสูงขึ้น.

The results show that as the students’ sociometric status rose or fell, their happiness level rose or fell accordingly; in fact, changes to their sociometric status were much more strongly linked to happiness than were changes to their socioeconomic status.

ผลแสดงว่า ในขณะที่สถานภาพเมตริกสังคมของนักศึกษาขึ้นสูง หรือลดต่ำลง, ระดับความสุขก็ขึ้นสูง หรือลดต่ำลงตามไปด้วย; อันที่จริง, การเปลี่ยนแปลงในสถานภาพเมตริกสังคมของพวกเขา เชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับความสุข มากกว่าการเปลี่ยนแปลงในสถานภาพทางเศรษฐกิจสังคมของพวกเขา.

The findings echo past research finding that income has surprisingly little effect on happiness, says Cameron Anderson, a professor at the University of Calfiornia, Berkeley’s Haas School of Business and the lead author of the study.

การค้นพบนี้ ตอกย้ำผลงานวิจัยที่ผ่านมาว่า รายได้มีผลกระทบน้อยอย่างน่าประหลาดใจต่อความสุข, แคมเมอรอน แอนเดอร์สัน, อาจารย์ที่มหาวิทยาลัย แคลิฟอร์เนีย, เบอร์กเลย์ และเป็นหัวหน้าผู้เขียน, กล่าว.

Instead, Anderson and his colleagues’ research suggests that what really matters is the respect, admiration, and feelings of power we get from others within our face-to-face groups.

แทนที่จะเป็นเช่นนั้น, งานวิจัยของ แอนเดอร์สัน และคณะ แนะว่า สิ่งที่มีสาระสำคัญจริงๆ  คือ  ความเคารพ, ความชื่นชอบ/นับถือ, และความรู้สึกว่ามีพลังอำนาจ ที่เราได้รับจากคนอื่นในกลุ่มที่เราเห็นหน้ากัน.

“You don’t have to be rich to be happy, but instead be a valuable contributing member to your groups,” says Anderson. “What makes a person high in status in a group is being engaged, generous with others, and making self sacrifices for the greater good.”

“คุณไม่ต้องรวยถึงมีความสุขได้, แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ขอเพียงให้เป็นสมาชิกที่ทำประโยชน์แก่กลุ่มของคุณ,” แอนเดอร์สันกล่าว.  “สิ่งที่ทำให้คนมีสถานภาพสูงในกลุ่ม คือ การมีส่วนร่วม, มีความโอบอ้อมอารีกับผู้อื่น, และเสียสละประโยชน์ส่วนตัวเพื่อประโยชน์ของคนส่วนใหญ่.”

This work is licensed under a Creative Commons License

Stacey Kennelly wrote this article for Greater Good, the UC Berkeley-based magazine that covers research into the roots of compassion, happiness, and altruism. This article is republished through a special collaboration between Greater Good and YES! Magazine, a national, nonprofit media organization that fuses powerful ideas with practical actions.

สเตซีย์ เคนเนลลีย์ เขียนบทความสำหรับ Greater Good (ประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่กว่า), เป็นแม็กกาซีนที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย-เบอร์กเลย์ ที่ครอบคลุมงานวิจัยถึงรากเหง้าของความเมตตา, ความสุข, และความกรุณาอย่างไม่มีเงื่อนไข.  บทความนี้ถูกพิมพ์เผยแพร่ใหม่อีกครั้งด้วยความร่วมมือพิเศษระหว่าง Greater Good และ YES! Magazine, ซึ่งเป็นองค์กรสื่อไม่ค้ากำไรระดับชาติ ที่หลอมรวมความคิดที่ทรงพลังพร้อมปฏิบัติการที่ติดดิน.

Published on Sunday, August 5, 2012 by Greater Good / YES! Magazine

http://www.commondreams.org/view/2012/08/05-5, 8-12-12

ดรุณีแปล